Passiebrief: De kip of het ei

De Passiebrief…. 

Mensen, mensen, mensen, wat een mensen!

We zijn zo verschillend maar toch zo gelijk. In ieder geval is 95% van de mensen erg gelijk. Zo gelijk dat je er dus duizenden boeken over kunt schrijven.

En die boeken lezen we als we al heel lang van school af zijn. In een periode dat we ineens gaan denken waarom de wereld zo werkt als dat die werkt. En dan is het te laat…… ehh,

Nou ja voor veel mensen is het dan zo laat dat er ineens moet losgelaten worden, worden we spiritueel en gaan we en masse mediteren, en ook NLP cursussen volgen en wat al niet meer.

Zijn we dan weer gewoon vraag ik me af? Willen we weer gewoon worden? Zijn we op zoek naar het gewone? Ik denk het wel. Kijk eens naar de programma’s die scoren op tv. Boer zoekt vrouw voorop, nu Utopia, maar natuurlijk ook al die eilanden die bezocht worden. Er is waarschijnlijk een te verklaren tendens.

Ik had gewoon boer moeten blijven. Terug naar de natuur. De modder in, lekker pissen tegen een boom heerlijk. Waarom dan Passieboer geworden? Ik zit er vandaag echt over te prakkiseren. Het valt namelijk helemaal niet mee. Je hebt zo’n droom die nooit uitkomt.

Ik meen het als ik zeg dat Boer zijn het mooiste vak is. Als je er Passie voor hebt. Haha, en zo is het met alles. Op het moment dat je kiest voor je Passie dan werk je niet meer. Zit je midden in je missie.

Maar het is dus wel heel zwaar om Passieboer te zijn. Als je 95% van de mensen hebt die allemaal gelijk zijn en elkaar dus blijven volgen. Hoe kun je met een aantal mensen paden dan gaan verleggen als de paden elke keer worden vertrapt. We leven in “het weiland van de uitzichtlozen” op zoek naar een trekkerspoor. Waarbij het trekkerspoor voor je levenspad staat.

En degenen die over de snelweg rijden die denderen maar door. Langs de weilanden. Zien alleen diegenen die naast hen in de file staan. Soms een moment van rust in de sportschool, kroeg of in het wegrestaurant. Even bijtanken dus.

Hoe krijg je de samenleving in een gezamenlijk spoor. Een spoor wat leidt naar een inspirerende samenleving. Een samenleving die participeert in de opbouw van elkaar. Eenvoudiger gezegd. Elkaar helpt te groeien. Elkaar motiveert en inspireert. Samen concrete zaken gaan opzetten die direct helpen.

Louise Gunning Schepers (voorzitter UvA) vertelde een verhaal. Er was eens Samuel Sarvati die op zijn manier trok aan de samenleving. Eind 19e eeuw toen 8% van de Amsterdammers in kelders leefden en kinderen alleen naar bewaarscholen gingen. Waarbij 50% opgroeide in armoede. Toen was er deze burger die opstond en wist wat er moest gebeuren. Er moest opgeruimd worden, goed eten komen en hij zette een eigen broodfabriek op met betaalbaar brood. Hij begon een abattoir en zette een particuliere afval verwerk organisatie op om de straten schoon te krijgen. Hij hielp mee met stadsuitbreiding om de mensen weer een huis te geven….

En deze man was ‘huisarts’. Een betrokken burger die concreet met de zaken aan de slag ging om anderen te helpen. Hier thuis in Nederland.

Want weet je, er zijn 1.2 miljoen Nederlanders die nu ook onder de armoede grens leven. Niet in kelders en met ratten in huis. Maar wel 2 wekelijks naar de voedselbank omdat er geen geld meer over is voor voedsel. En als je mij in het programma “Naaste Familie” hebt gezien dan is de oorzaak niet altijd dat er geen geld verdient wordt. Het is meestal de zgn mindset, simpel gezegd die ‘kop’ die op je romp zit. We denken vaker aan de romp dan aan de kop. Die kop, die is zo vaak funest. Dus als we nou eens daaraan gingen werken. Ja net als meneer Sarvatti dat deed door aan een grote opruiming te beginnen en mensen weer te voorzien van betaalbaar eten. Zo zouden we volgens mij in deze tijd concreet kunnen beginnen met “nieuw” onderwijs. En daarbij kun je op school beginnen. Maar nu kom je bij het bekende kip en het ei. De volwassenen geven het onderwijs en de kinderen leren het. Waar moeten we beginnen met onderwijzen. Bij de volwassenen of de kinderen.

Wat er gebeurt is dus….. niets. Nou ja, weinig. En die activiteiten die worden opgezet krijgen te weinig aandacht, of je moet Johan Cruijff heten, en gaan ten onder aan de meningen en zeisen van anderen.

En zo zit ik hier dit weekend te overdenken hoe we nou die slag kunnen maken. Dat we in dat grote weiland wat Nederland  of België of de Wereld heet, een spoor kunnen aanleggen. Net als de pioniers in de Polder. Met de hand kanalen graven gedreven door een missie. Om nieuw land droog te leggen. Om met duizenden slootjes te graven en drainage buisjes een meter onder de grond te graven om op die manier de grond te kunnen ontlasten van dat verstikkende water.

De vraag is niet hoe……. De vraag is waarom. Waarom willen we ons inzetten voor anderen. En niet afvragen waarom het voor jezelf zo belangrijk is. Dit gaat om meer dan jezelf. Dit gaat om je kinderen, en je kleinkinderen, maar ook om al diegenen die nu naast je leven. En uiteindelijk dus om jezelf.

Mensen de vrijheid geven om te ondernemen en zichzelf te ontwikkelen en dingen kunt opzetten waar de rest van de wereld ook beter van wordt. Zoals een scholier me laatst vertelde.

Daarom!

En waarom kreeg ik dit weekend dan het gevoel dat ik aan een dood paard aan het trekken ben? Omdat et niet makkelijk is. Het is zelfs vreselijk moeilijk. Moeilijk om de juiste snaar te vinden. Om de juiste mensen te vinden. Mensen die niet op de wagen gaan zitten maar er ook aan gaan trekken. Het is goed om er steeds in te blijven geloven dat als we straks dat spoor hebben gemaakt waar anderen ook over kunnen rijden. En laat er alsjeblieft ook heel veel mensen op de wagen gaan zitten. Maar dan wel met rieken en vlaggen om anderen aan te trekken. Hen te wijzen op al die mooie mogelijkheden die er zijn in dit geweldige leven. En dat ze ook over hun spoor gaan leven. Niet achter elk schaap aan rennen, niet in de stront staan van een ander, maar hun eigen groene kleurrijke leven te volgen. Met de passies en talenten die je zelf hebt meegekregen. Vind diegenen die dat delen. Moet je eens zien hoe gaaf het leven wordt.

Ik geloof dat ik weer te ver ben doorgedraaid in de metaforen.

Wat ik wil zeggen is. HELP! TREK MEE!

Luister wat er echt gaande is. Doe iets. Trek het je aan! En onderneem actie. Op welke manier dan ook. Dat kun je zelf het beste doen. Zeker als je een ondernemer bent.

Wij doen dat met een Trekkerteam die de komende jaren allemaal ideeën gaan om zetten in concrete acties. Te beginnen met mensen “nieuw” onderwijs te geven. Onderwijs om ondernemers te laten groeien, om mensen uit de bijstand te trekken met nieuwe inzichten, om mensen uit de armoede te trekken door te leren met centjes om te gaan en door kinderen al vanaf school te leren direct te kiezen voor hun talenten en passies, in plaats van dat ze er over 20 jaar boeken over moeten gaan lezen en, net als hun ouders en voorouders, dan moeten gaan bedenken wie ze zelf zijn. Het is tijd. En mensen hebben je harder nodig dan je denkt.

Zo, even leeg geschreven. Nu weer aan het werk. Aan het betere trekwerk.

Pieter Monsma
Passieboer en oprichter van “Het Trekkerteam”.

 

Emmeloord 26-01-2014
Info: www.trekkerteam.nl / www.PieterMonsma.nl

Leave a Reply

*

Pieter op Facebook
Ontvang gratis de Passiebrief

Laat je inspireren door de Passieboer!

Meldt je hier aan.

Directeur Citro├źn NL over Pieter
Pieter Monsma
"Goed boeren"
"Neem eens hooi op je vork"
"Samen onze passies en talenten delen"
"Een schop onder je kont"
"Je kunt van mij de passie krijgen"
"Geen gezeik, van Passie wordt je rijk"